Het thuisfront

Nu Marc de sprong heeft gewaagd vond ik het wel tijd om mijn eerste berichtje op het blog te plaatsen. Zoals Marc al aangaf was het afscheid best heftig. De dag daarvoor was eigenlijk al een dag van afscheid nemen: van dierbaren die niet mee konden uitzwaaien en ook al thuis, waar we Marc een aantal afscheidskadootjes gaven en het echt begon door te dringen dat hij bijna weg zou gaan. Op Schiphol was het afscheid heftig, maar gelukkig voor Amber was er voldoende familie bij die haar weer af kon leiden, zodat ze een goed half uur na het uitzwaaien al weer lekker aan het spelen was in de speelgelegenheid op het promenadedeck. Jammer dat Marc dat niet meer gezien heeft, want zo'n laatste aanblik van een intens verdrietig kind gaat je niet in je koude kleren zitten denk ik.
Nou, genoeg hierover, maar wel nog een paar bijbehorende plaatjes. Even kijken of mij dat ook lukt.....



Dus wel!! Ik ben weer trots op mijzelf (ahum).
De eerste paar dagen waren wel gek zo met z'n drietjes in dit toch wel lege huis. Alhoewel.... Tot mijn schrik zag ik dat er toch nog best wel wat is blijven staan zo her en der en dat ik nog wel hard aan de slag moet om alles op te gaan ruimen. Ook de auto moet nog verkocht. Wel fijn dat we met behulp van familie en vrienden wat spullen hebben om hier nog goed te kunnen vertoeven (denk aan tafel met stoelen, een bank, matrassen en beddengoed, etc.) en dat opa en oma vlakbij wonen voor allerlei soortige 'oeps'-momenten en de opvang van de kids, zodat ik weer verder kan met het afronden van mijn studie. Nu eerst dus maar eens hard aan de slag met mijn laatste verslagen en presentaties, want daarvoor begint de tijd nu echt te dringen. De planning is alles de 17de of uiterlijk de 22ste af te hebben, zodat ik daarna nog wat tijd heb om op te ruimen, maar ook om leuke dingen te doen en te genieten van familie en vrienden, nu ze nog zo dichtbij zijn.

Carmen.