De tweede volle week in Brissie, tijd voor de volgende update.
Donderdag stond in het teken van house hunting. Met een bepaald budget in gedachte de nodige huizen bezocht en bij een aantal huizen een ‘drive by’, omdat er op dat moment geen open huis was en de makelaar ook niet genegen was om er speciaal voor langs te komen.
Binnen het gestelde budget niets gezien waarvan ik dacht ‘dit is het’. Veel van de huizen hadden geen tuin of deck van redelijke omvang. Daarnaast waren de huizen binnen lang niet allemaal in goede staat, waren ze over het algemeen erg klein of was er wel iets anders. Zo ben ik in een refurbished Queenslander geweest die er goed uitzag; drie slaapkamers, nieuwe keuken, nette badkamer. Jammer was alleen dat dit huis geen tuin had en maar een betrekkelijk klein deck met uitzicht over een drukke doorgaande weg op een paar honderd meter afstand. Kortom, veel herrie en daarnaast geen speelruimte voor de kinderen. Jammer was ook dat er verder geen goede bergruimte was.
Het ergste was wel de bezichtiging van een Queenslander in de suburb Milton. Het was bekend bij de makelaar dat we met twee kinderen zijn en wat denk je? Ligt het huis pal aan de spoorbaan. Naast het feit dat dit huis in slechte staat verkeerde, geen deck had en er nauwelijks sprake kon zijn van een tuin, was dit toch werkelijk wel te triest voor woorden.
Een ding is zeker: ik heb van een aantal ‘makelaars’ geen hoge pet meer op hier. Opvallend is de des-interesse van sommige, ze zijn er bij aanwezig als een zak aardappelen. Heb je niets aan; het object zelf wordt toch wel verhuurd, dus kun je beter de kosten besparen van een dergelijke ‘makelaar’ (jonge gasten, zonder enig diploma op het gebied van makelaardij schat ik zo in). Gelukkig gold dit niet voor allemaal, kan natuurlijk niet zonder meer generaliseren.
Na goed overleg, een prijsklasse hoger gekeken. Een mooi huis gezien op internet en het bleek mogelijk om vrijdag het huis te bezichtigen. Het voelde goed en dus ook maar gelijk een application ingediend. Te lang wachten kan betekenen dat een ander je voor is en dan kun je weer opnieuw beginnen.
Vrijdagavond kwam het bericht dat de application was goedgekeurd. Dus maandag tekenen en de borg betalen (plus wat weken huur vooruit vanwege administratieve redenen) en vrijdag de sleutels.
Donderdag stond in het teken van house hunting. Met een bepaald budget in gedachte de nodige huizen bezocht en bij een aantal huizen een ‘drive by’, omdat er op dat moment geen open huis was en de makelaar ook niet genegen was om er speciaal voor langs te komen.
Binnen het gestelde budget niets gezien waarvan ik dacht ‘dit is het’. Veel van de huizen hadden geen tuin of deck van redelijke omvang. Daarnaast waren de huizen binnen lang niet allemaal in goede staat, waren ze over het algemeen erg klein of was er wel iets anders. Zo ben ik in een refurbished Queenslander geweest die er goed uitzag; drie slaapkamers, nieuwe keuken, nette badkamer. Jammer was alleen dat dit huis geen tuin had en maar een betrekkelijk klein deck met uitzicht over een drukke doorgaande weg op een paar honderd meter afstand. Kortom, veel herrie en daarnaast geen speelruimte voor de kinderen. Jammer was ook dat er verder geen goede bergruimte was.
Het ergste was wel de bezichtiging van een Queenslander in de suburb Milton. Het was bekend bij de makelaar dat we met twee kinderen zijn en wat denk je? Ligt het huis pal aan de spoorbaan. Naast het feit dat dit huis in slechte staat verkeerde, geen deck had en er nauwelijks sprake kon zijn van een tuin, was dit toch werkelijk wel te triest voor woorden.
Een ding is zeker: ik heb van een aantal ‘makelaars’ geen hoge pet meer op hier. Opvallend is de des-interesse van sommige, ze zijn er bij aanwezig als een zak aardappelen. Heb je niets aan; het object zelf wordt toch wel verhuurd, dus kun je beter de kosten besparen van een dergelijke ‘makelaar’ (jonge gasten, zonder enig diploma op het gebied van makelaardij schat ik zo in). Gelukkig gold dit niet voor allemaal, kan natuurlijk niet zonder meer generaliseren.
Na goed overleg, een prijsklasse hoger gekeken. Een mooi huis gezien op internet en het bleek mogelijk om vrijdag het huis te bezichtigen. Het voelde goed en dus ook maar gelijk een application ingediend. Te lang wachten kan betekenen dat een ander je voor is en dan kun je weer opnieuw beginnen.
Vrijdagavond kwam het bericht dat de application was goedgekeurd. Dus maandag tekenen en de borg betalen (plus wat weken huur vooruit vanwege administratieve redenen) en vrijdag de sleutels.
Afgelopen weekend alsnog naar Lone Pine Koala Sanctuary geweest. Eerst met de citytrain naar Indooroopilly en het laatste stuk lopen. Had in het stratenboek van Brissie gekeken en op papier de straten gezet waar ik langs moet. Was al met al toch nog een goed uur lopen. Tja, ik had er natuurlijk helemaal met de bus kunnen komen, maar lopend zie je toch veel meer.
De sanctuary was zeker de moeite waard. De koala’s kun je van dichtbij bekijken en de kangaroos en wallabies kun je zelf voeren. Kortom een aanrader voor iedereen die eens in Brissie komt.
Tot slot zondag nog naar de verjaardag van Lennert geweest. Was erg gezellig en natuurlijk leer je dan ook weer een aantal mensen kennen (zowel Nederlanders als Aussies).
Cheers,
De sanctuary was zeker de moeite waard. De koala’s kun je van dichtbij bekijken en de kangaroos en wallabies kun je zelf voeren. Kortom een aanrader voor iedereen die eens in Brissie komt.
Tot slot zondag nog naar de verjaardag van Lennert geweest. Was erg gezellig en natuurlijk leer je dan ook weer een aantal mensen kennen (zowel Nederlanders als Aussies).
Cheers,
Marc
Geen opmerkingen:
Een reactie posten