De Kuipertjes


Wij zijn Marc, Carmen, Amber en Robin Kuiper.
Na jaren in Alphen aan den Rijn en twee jaar in Ermelo te hebben gewoond, hebben wij in 2008 het besluit genomen om naar Australië te verhuizen.

In deze blog kan je alles lezen over onze ervaringen tijdens de voorbereiding, het vertrek en ons verblijf Down Under.

Woonplaats: Brisbane, Australië!



maandag 14 januari 2008

De eerste week Down Under

Alweer ruim een week in Brisbane; wat gaat de tijd toch snel.
Na aankomst nog een paar dagen vrij. Vrijdag gelijk maar de visum sticker in het paspoort laten zetten en later op de dag de bankrekening geactiveerd. Uiteraard ook de nabije omgeving van het appartement verkend en natuurlijk boodschappen gedaan. Wat zijn er toch ontzettend veel winkels in de city, dus de drukte maar acher me gelaten en op verkenning in de City Botanic Gardens. Deze tuinen liggen op ongeveer 300 meter van het appartement. Heerlijk om even tot rust te komen. Niet alleen de flora is anders, ook de fauna. In de tuinen kom je genoeg water dragons en white ibises tegen.

Inmiddels heb ik mijn vaste belplek gevonden bij een openbare telefoon aan de rand van de botanische tuin, op het terrein van de Queensland University of Technology. Een heerlijk rustige plek om te bellen met het thuisfront. Gezien het tijdsverschil met Nederland gebeurt dit voor mij ’s avonds. And guess what? ’s Avonds kom je weer andere dieren tegen: long-nosed bandicoots, brushtail possums en heel veel flying foxes.

Verder nog een wandeling gemaakt naar South Bank Parklands. Een enorme drukte, maar wel gezellig. Vooral het kunstmatige strand vond ik heel apart, afgelopen zaterdag was er zelfs een dive in movie. Ice Age 2 werd gedraaid. Vreemde film om te kijken als je lekker in korte broek loopt bij een meer dan aangename temperatuur.

Maandag 7 januari was het dan zover: de eerste werkdag. Maar goed, net als in Nederland went dat snel genoeg. Woensdag ben ik met de relocation consultant op ontdekkingstocht gegaan door verschillende wijken in een straal van ongeveer 10 km rond het centrum. Voor aanstaande donderdag staat het daadwerkelijk bezichtigen van huizen op het programma. Vooral de suburbie ‘Chapel Hill’ sprak mij aan.
Donderdagavond ben ik bij een Nederlands gezin gaan eten (Linda, Lennert en kids). Dit gezin is Carmen op het spoor gekomen door hun blog en van het één kwam het ander. Ik werd bijzonder gastvrij ontvangen en ik vond het erg gezellig. Bedankt hiervoor!

Na vijf dagen werken was het weer weekend. En wat doe je dan als je alleen bent op een nieuwe plek? Wel zaterdag ben ik gaan winkelen. Er stonden de nodige dingen op het boodschappenlijstje, dus daar ben ik wel even zoet mee geweest. Vooral het vinden van een handzaam en overzichtelijk boek, met daarin de belangrijkste dieren van Aussie, viel nog niet mee. Uiteindelijk gekozen voor ‘Australian Wildlife’ (Cronin’s key guide). Staan geen foto’s in, maar tekeningen en dit komt toch wat vriendelijker over dan foto’s. Toen ook maar gelijk een Aussie woordenboek gekocht........... ’s Middags nog een keer naar de South Bank gewandeld en ’s avonds nog een keer het rondje Botanic Gardens – Goodwill Bridge – South Bank – Victoria Bridge en vervolgens weer richting appartement.
Zondag heb ik een lange wandeling gemaakt. Doel was Lone Pine Koala Sanctuary. Volgens de documentatie die ik had gelezen, zou dit tussen de 10 en 15 kilometer lopen moeten zijn. Viel toch tegen; hitte, blaren en een te ongedetaillleerde kaart waren er uiteindelijk de oorzaak van dat ik in het winkel centrum van Indoorpilly ben gestrand. Al met al toch een mooie wandeling. Een heel stuk langs de rivier, vervolgens langs de St. Lucia golfbaan (en de golfbaan van Indoorpilly) naar Indoorpilly. Daar ben ik tot net voorbij de Walter Taylor Bridge gekomen. Vooral hier was het vanaf de kaart niet meer te volgen. Langs de rivier blijven lopen was helaas niet mogelijk. Er toch maar voor gekozen om met de city train terug te gaan naar de city.............

Samenvattend: ik maak het goed, ik geniet van het buiten zijn en de aangename temperaturen. Inmiddels ben ik de jetleg wel te boven en slaap ik ’s nachts weer lekker door.
Maar alleen is ook maar alleen en dus bel ik iedere dag met Nederland. Het doet me goed om de stemmen van Carmen en de kinderen te horen en het spreekt voor zich dat ik ze ontzettend mis! Dit geldt ook voor de andere familieleden, al bel ik die wel minder frequent.

Tot zover weer de beloofde update.

Cheers, Marc

2 opmerkingen:

Linda Robertus zei

Hoi Marc, wij vonden het ook erg gezellig! Kom maar gauw weer een keer eten; alleen is ook maar alleen...
groetjes, Linda, Lennert en kids

Luuk zei

Leuk verhaal om te lezen Marc!

Groeten, Luuk